ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย..."ในความคุ้นเคยกันอยู่มันแฝงอะไรบางอย่างที่มากกว่านั้น"

ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลยว่าเพื่อนคนหนึ่งมันแอบมันคิดอะไรไปไกลกว่าเป็นเพื่อนกัน...

เรื่องนี้จริงๆแล้วไม่ได้โดนชั้นเท่าไหร่ ของเรามันเป็นอีกแบบนึง

ที่มันทำให้เราทั้งสุขและทุกข์เวลานึกถึง...ตอนนี้ก็ได้แค่ดูอยู่ห่างๆ

คอยรับฟังเวลามันไม่สบายใจหรืออยู่เป็นเพื่อนเวลาที่มันต้องการ...

"...แค่นี้ก็โอเคนะ...พอแล้วแหละ..."

เมื่อวานไปชิลที่ถ.พระอาทิตย์มากะเพื่อนๆ เป็นอีกวันที่ขำๆตลกดี

มี แก๊บ ตุ้น บิว แล้วก็เรา เป็นการรวมตัวที่ประหลาดแต่สนุก....

ตอนแรกคุยกันว่าจะไปร้านอีกนึงแต่สุดท้ายมาลงที่ "รวยริน...กลิ่นชีวา" ร้านนี้ชิลได้ใจดีเหมือนกัน ไม่มีแอร์ แต่ได้บรรยากาศทีเดียว คนเต็มร้านเลย ส่วนเพลงที่เปิดก็เป็นคลาสสิคเก่าๆรุ่นพ่อแม่เรายังสาว แต่ก็คุ้นๆหูนะ...นั่งคุยไปเรื่อยๆเรื่องโน้นเรื่องนี้ย้อนไปโน่นสมัยเราเรียนมานี ปิติ ชูใจ...ว่าเสียดายเด็กสมัยนี้ไม่ได้เรียน ดูดิ แสดงถึงความแก่ของพวกเราขึ้นทุกวัน...จนร้านปิดตอนเที่ยงคืนก็ไม่รู้จะไปไหนต่อ...สุดท้ายไปจบลงที่บ้านไร่กาแฟ เอกมัย...ไปทานกาแฟกะโกโก้ร้อนรอบดึกนั่งคุยเรื่อยเปื่อยกันต่อ...อะไรจะชิลขนาดน้านก็ไม่รู้....จนกระทั่งตี 3 ค่อยกลับมานอนบ้านแก๊บเพราะมันเห็นเราง่วงไม่อยากให้ขับรถกลับบ้าน...นี่ไม่ได้เมานะ พูดจริง!

วันนี้ได้ออกไปข้างนอกมา ไปโน่นมานี่ตามประสา

แล้วก็รู้ตัวในทันใดว่าเราคงไม่ได้ว่างอย่างที่คิดแล้ว

เพราะตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไปคงต้องไปเป็นคนขับรถให้คุณย่า

เนื่องจากเปิดเทอมไม่มีเวลาให้แกเลยเพราะโดนที่คณะและโปรเจคดูดไปหมด

แต่ก็ดีนะ ดีกว่าทำอะไรที่มันไม่มีประโยชน์ ให้ผู้หลักผู้ใหญ่เค้าใช้สอยมั่ง...

พอตอนเย็นได้ทานอาหารเวียตนามที่อยากมานานกะหม่ามี๊แหละ

รู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก อาหร่อยยยย...เอิ้กๆ